نقد و برسی فیلم Dawn of the Planet of the Apes - طلوع سیاره میمون ها - شبکه‌ما

«طلوع سیاره‌ی میمون‌ها»، داستان‌گویی حقیقی خود را با یک اکستریم کلوزآپ آغاز می‌کند و با چنین چیزی نیز به پایان می‌رساند.

نقد و برسی فیلم Dawn of the Planet of the Apes - طلوع سیاره میمون ها

دسته بندی ها:
توضیحات:

«طلوع سیاره‌ی میمون‌ها»، داستان‌گویی حقیقی خود را با یک اکستریم کلوزآپ آغاز می‌کند و با چنین چیزی نیز به پایان می‌رساند. نمایی که درشت‌ترین نمای معرف شخصیت‌های قصه در سینما است و مت ریوز (Matt Reeves) به کمک آن، کار چندین و چند دقیقه از فیلم‌های این‌چنینی را انجام می‌دهد. به خاطر بردن بهترین بهره‌ی ممکن از سی‌جی‌آی‌های سینمایی و به کار بردن بیشترین جزئیات ممکن در ساخت صورت سِزار یعنی شخصیت اصلی فیلم، این نما تاثیر عجیبی بر قصه‌گویی ریوز می‌گذارد و احساسات قدرتمندی را انتقال می‌دهد. انگار مخاطبان تا پیش از این لحظه، به خاطر به یاد آوردن بلاک باستر خوب اما نه‌چندان عجیب و غریبی مانند ظهور سیاره میمونها هنگام تماشای این فیلم انتظار مواجهه با چیزی در حد و اندازه‌ی آن را داشتند اما کارگردان با همین یک نما، به قدری انتظارات بیننده را از فیلمش بالا می‌برد که وی دقیقا می‌فهمد با چه جهش بزرگی روبه‌رو شده است. فیلم، در این سکانس به مخاطب می‌فهماند که به شدت خشن‌تر و تاریک‌تر از اثر قبلی است. با همین نما، ثابت می‌کند که شخصیت اصلی آن هم‌اکنون به کاراکتری مصمم، جدی و شدیدا لایق احترام تبدیل شده است. با همین نما، نشان می‌دهد که سی‌جی‌آی‌های این اثر نسبت به فبلی پیشرفت دیوانه‌واری داشته‌اند و با همین نما، بر این حقیقت که فیلم پیش روی‌تان توسط شخص هنرشناسی ساخته و پرداخته شده تاکید می‌کند. این‌جا، دقیقا در لحظه‌ی نمایش همین نمای به خصوص، متوجه شدم که قرار است عاشق دومین قسمت از سه‌گانه‌ی سیاره میمون ها شوم. همان‌جایی که پس از فرا رسیدن آن، آرام‌آرام کنجکاو به دانستن نام کارگردان اثر شدم.

Batman-V-Superman-Unused-Superman-poster

راستش را بخواهید، پیشرفت دیوانه‌وار «طلوع سیاره‌ی میمون‌ها» نسبت به نخستین اثر دیده‌شده در این سه‌گانه‌ی جذاب، من را به سادگی به یاد شوالیه،تاریکیساخته‌ی کریستوفر نولانمی‌اندازد. البته بدون شک، مابین این دو اثر تفاوت‌های بسیار بسیار زیادی وجود دارد اما نکته این‌جا است که برخلاف انتظارتان، این تفاوت‌ها تنها باعث می‌شوند که هنر مت ریوز را بیش از پیش ستایش کنم! نکته‌ی اول آن است که نخستین فیلم از سه‌گانه‌ی نولان، شاید نسبت به دو اثر دیگر در رتبه‌بندی پایین‌تری قرار بگیرد اما بدون شک از ساخته‌ای مانند Rise of the Planet of the Apes، کیلومترها جلوتر است. این یعنی با این که «شوالیه‌ی تاریکی» به معنای واقعی کلمه باید به عنوان شاهکاری مثال‌زدنی خطاب شود، مخاطب به هیچ عنوان موقع تماشایش از همان لحظه‌ی آغاز حس مواجهه با چیزی بسیار بسیار فراتر از فیلم اول را ندارد و فقط خود را مقابل تصاویر عمیق و شگفت‌انگیزی پیدا می‌کند که به بخش‌های معرکه‌تری از همان دنیا تعلق دارند. با این حال، ساخته‌ی مت ریوز، رسما حتی در مقدمه‌سرایی، آن‌قدر هوشمندانه‌تر و هنرمندانه‌تر از «ظهور سیاره‌ی میمون‌ها» به نظر می‌رسد که حس می‌کنیم نکند ما فیلم قبلی مجموعه را تماشا نکرده‌ایم و اثر پیش روی‌مان به کل دارد جهان دیگری را به تصویر می‌کشد! افزون بر آن، یکی از دلایل جهش دومین فیلم از سه‌گانه‌ی «شوالیه‌ی تاریکی» نسبت به اثر قبلی، به حضور یکی از خفن‌ترین و معروف‌ترین شخصیت‌های منفی تاریخ کمیک و سینما در آن مربوط می‌شود. حضوری که از قضا اجرای بی‌نقصِ هیث لجر هم در آن دخیل شد و نتیجه‌ای را پدید آورد که بزرگی و شگفت‌انگیز بودن آن، انکارناپذیر است. با این حال، «طلوع سیاره‌ی میمون‌ها»، به خاطر اضافه کردن بازیگران یا شخصیت‌هایی جدید به داستانش انقدر معرکه نشده، بلکه کارگردان تازه‌ای دارد که با جهان‌بینی بی‌نظیرش هم شخصیت‌ها، هم دنیا و هم هویت داستان‌های اثر را گسترش می‌دهد و از همه‌ی مناظر، این سه‌گانه را به مرحله‌ی تازه‌ای می‌برد. مرحله‌ای که در آن، می‌شود یک فیلم را اثری واقعا سینمایی، فلسفه‌مند، هنری و از همه‌ی این‌ها مهم‌تر، معرکه خطاب کرد.

 

آدرس کانال ما: https://t.me/filmnaghed

 

آدرس وبلاگ:http://downloadhafilm.rzb.ir/post/199