ویژه فجر95 / نقد فیلم انزوا ساخته مرتضی علی عباس میرزایی توسط مسعود فراستی و سعید قطبی زاده - شبکه‌ما

ویژه فجر95 / نقد فیلم انزوا ساخته مرتضی علی عباس میرزایی توسط: بهروز افخمی و مسعود فراستی و سعید قطبی زاده ویژه برنامه جشنواره فجر برنامه هفت ...

ویژه فجر95 / نقد فیلم انزوا ساخته مرتضی علی عباس میرزایی توسط مسعود فراستی و سعید قطبی زاده

توضیحات:

ویژه فجر95 / نقد فیلم انزوا ساخته مرتضی علی عباس میرزایی

توسط: بهروز افخمی و مسعود فراستی و سعید قطبی زاده

ویژه برنامه جشنواره فجر برنامه هفت  1395 (سری سوم _ بهروز افخمی)

مسعود فراستی: «انزوا» فیلمنامه ای دارد که می توانست با یک کارگردان جدی، فیلم خوبی از آب دربیاید. فیلمنامه بیس خوبی دارد، اما کارگردانی ما انقدر بد و بد است که اینجا دچار این توهم شده این اولین فیلم بلند من است و باید از لحاظ تکنیکی درو کنم! جامپ کات های پشت سر هم، اذیت کننده، تدوینی و افراطی که مزاحم فیلم دیدن آدم می شود و اصلا برای این فیلم نیست. نمی توان فیلم را پی گرفت! همین موضوع سبب شده حال صحنه های دو سه نفره اصلا درنیاید. فیلم انقدر غلط ها و بدسلیقه های کارگردانی دارد که قابل دیدن نیست. فیلم یک فیلمنامه غیرمدرن و خوب دارد که با یک پرداخت ساده آدمیزادی می توانست فیلم خوبی شود اما با این کارگردانی فاجعه علاوه بر بازی های خوب، فیلم را غیرقابل تحمل کرده است. گویی کارگردان اصرار دارد بگوید من خط فرضی را قبول ندارم.

سعید قطبی زاده: من چند اثر مستند کوتاه از کارگردان دیده بودم و معتقد بودم فیلمساز خوبی است. اما تکنیک افراطی فیلم اذیت کننده است. گاهی شما قواعد سینمایی را به خوبی بلد هستید و تصمیم می گیرید این قواعد را بشکنید. اما من فکر می کنم درباره این فیلم از نابلدی می آید. چون جامپ از من به من بی معنی و آزار دهنده است. منطق جامپ کات در مواردی اصل رعایت ایجاز است اما تداوم هم دارید. در ایران بسیار مواقع جامپ کات به نوعی ماله کشیدن بر ضعف های کارگردان است و در تدوین به کمک کارگردان می آید. نکته دوم موسیقی است. نه تنها درباره این فیلم، بلکه درباره چندین فیلم جشنواره امسال. این حجم از موسیقی فراتر از درام فیلم است و گاهیآدم گمان می کند در وسط سالن اپرا قرار دارد.

فراستی: بنظرم کارگردان هنوز باور نکرده دارد فیلم بلند می سازد. چون فیلم چیزی به عنوان دکوپاژ ندارد. نوع دکوپاژ بر مبنای تفکر فیلم کوتاه است. فیلم بلندی نیست.

بهروز افخمی: بنظرم کارگردان از یک موضع با قمپز و قیافه اینکه من آمده ام که تکنیکی را بشکنم، فیلم ساخته. این افراط در تکنیک ضمن اینکه سبب شده داستان را درست درنیاورد، در 15 دقیقه ابتدایی کاملا اذیت کننده است. درحالی که سیاریو خیلی خوبی داشته است. من نمی دانم کارگردان وقتی یک داستان خوبی دارد، چرا باید به این فکر کند که باید کار دیگری هم بکند غیر از درآوردن همان حس و حال و بازی گرفتن درست. چرا باید فکر کند اینها کافی نیست؟

فراستی: دلیلش این است که باور به این حرف ها ندارد. باور به بازیگران خوب، قصه خوب و خودش! نتیجه این می شود که به سراغ شعبده بازی برود. فیلمساز در شان تکنیکی برای ما قیافه گرفته است و سعی کرده پشت  آن مخفی شود.

قطبی زاده: چقدر خوشحالم که در این برنامه به بهانه سینما به افراد شاخص در حوزه های دیگر ارجاع داده می شود. دوم اینکه در میان گپ ها، حرف ها سازنده می شود. ما در فیلم های امسال با استعداد های زیاد ضایع شده طرف هستیم. درباره بازیگران بزرگ بدلیل انتخاب های فردی می خواهند با پذیرفتن نقش های عجیب و غریب دیده شوند. نمونه اش درباره نقش فاطمه معتمد آریا در فیلم «آباجان»! گویی بخاطر ریسک پذیرفتن این نقش هاست که قرار است به آنها جایزه دهند. در این فیلم هم این اتفاق برای جمشید هاشم پور رخ داده است.