ویژه فجر : نقد فیلم سرخپوست با مسعود فراستی ، سعید قطبی زاده و محمدتقی فهیم - شبکه‌ما

ویژه فجر : نقد فیلم سرخپوست با مسعود فراستی ، سعید قطبی زاده و محمدتقی فهیم محمدتقی فهیم در مورد فیلم سرخپوست گفت: خیلی از فیلم‌های...

ویژه فجر : نقد فیلم سرخپوست با مسعود فراستی ، سعید قطبی زاده و محمدتقی فهیم

توضیحات:

ویژه فجر : نقد فیلم سرخپوست با مسعود فراستی ، سعید قطبی زاده و محمدتقی فهیم

محمدتقی فهیم در مورد فیلم سرخپوست گفت: خیلی از فیلم‌های امسال به دلیل فقدان اندیشه ضدسینما بودند. سرخپوست با خیلی از فیلم‌ها فرق داشت، هم سینما بود و هم در سطحی بود که موضوع و محتوا و فرم و ساختار اثر پیوند ارگانی و مناسب داشتند که همدیگر را تکمیل می‌کردند.

وی افزود: اگر می‌گوییم به فیلم سعید روستایی نقد دارم، اما در سرخپوست همان نکات منفی را هم ندارد. از خوب جایی شروع می‌کند، خوب آدرس می‌دهد، هم با نما و حرکت دوربین. آدم‌ها را خوب به ما معرفی می‌کند. ما کوتاه می‌فهمیم زندان بان چه ضعف‌ها و قوت‌ها و شخصیتی دارد. انگیزه‌ها را هم کامل متوجه می‌شویم. سرخپوست در راستای فیلم‌های زندانی است. در دنیا خیلی در مورد زندان فیلم داریم، چون موضوع جذابی است. اینجا هم فراری و هم پلیس باهوش هستند. تقابل این دو تا پایان ادامه دارد. شکست پایانی کاراکتر اصلی در برابر عشق به نظرم خیلی منطقی و درست به پایان می‌رسد.

فاصله دو فیلمِ جاویدی ۴ سال نیست، ۱۰ سال است!

قطبی زاده هم گفت: در سرخپوست با ژانر فرار از زندان طرفیم. اما اینجا با یک نوع متفاوت طرفیم. فیلمی که جاویدی ساخته، فرار از زندان در آن خبر است، هم برای ما و هم مسئول زندان. ما هرگز فراری را نمی‌بینیم. کاراکتر اصلی هم انگیزه شخصی دارد، هم کشش اخلاقی پیرامون زندانی بی گناه فراری. جستجو در این موضوع تبدیل به قهرمان شدن می‌شود. پایان بندی به شدت درست است، لحظه پایانی لحظه‌ای است که قهرمان شکل می‌گیرد.

فراستی هم در این مورد گفت: کارگردان از ملبورن به سرخپوست رسیده؛ به نظرم فاصله این دو فیلم ۴ سال نیست، ۱۰ سال است؛ ملبورن بد بود و سرخپوست خوب است. نمای شروع فیلم هولناک است. با یک نما، هم فضای فیزیکی و هم شیمیایی را می‌فهمیم. یک فیلم هولناک. به نظرم از بهترین شروع‌های فیلم‌های ایرانی است؛ و در زندان این اتفاقات خوب سینمایی ادامه می‌یابد.

اتفاقی شبیه سرخپوست در سینمای ایران ندیده بودم

این منتقد سینما ادامه داد: مهربانی و عشق و عطوفت و قلدری نوید محمدزاده را می‌بینیم. این تضاد‌ها در کاراکتر خیلی خوب نمایان می‌شود. ترفیع در گروی فرار زندانی است، دخترِ ماجرا هم به نوعی درگیر این فرار زندانی می‌شود. تمام اجزای کاراکتر برای طراحی شخصیت کار می‌کند.

فراستی گفت: جاویدی وقتی سوالی مطرح می‌کند، ما را نگه نمی‌دارد، سرکار نمی‌گذارد، جواب می‌دهد و ما را به جای دنبال «چه» رفتن، دنبال «چگونه» ساختن می‌رود. تبدیل همذات پنداری به دوقطب متضاد را شاهد هستیم که من تا به حال در سینمای ایران ندیده بودم.

انتهای پیام/